6831 Sayılı Orman Kanununun Tahsis Hükümleri
6831 sayılı Orman Kanunu`nun 16, 17 ve 18. maddeleri; enerji, madencilik, turizm ve altyapı yatırımları için orman alanlarının tahsisine izin vermektedir. Bu düzenlemeler başlangıçta "geçici" kullanım esasına dayansa da, fiiliyatta geçicilik hükmü işlevsiz hale gelmiş, tahsisler kalıcı kullanım biçimlerine dönüşmüştür. Böylece orman alanlarının sürekliliği bozulmuş, ekosistem parçalanmasına ve ormanların dolaylı olarak imara açılmasına sebebiyet vermiştir. Geçiciliğin ortadan kalkmasının nedeni, tahsis edilen alanların ekonomik yatırımlar yoluyla geri döndürülemez biçimde dönüştürülmesi ve devletin bu yatırımlar karşısında geri alma iradesini kaybetmesidir.
2B Yasası (6292 Sayılı Kanun) (2012)
Yasa her ne kadar "orman köylüsünün kalkındırılması" gibi sosyal bir gerekçeye dayandırılsa da, uygulama pratiği incelendiğinde sürecin büyük ölçüde kentsel spekülasyon ve rant transferi aracına dönüştüğü görülmektedir. 2B uygulaması, orman ekosistemlerinin bütünlüğünü bozarak parçalanmasına (fragmentation) yol açmış; planlama disiplininde ekolojik eşiklerin göz ardı edilmesine neden olarak yangın riskini artıran parçalı ve denetimsiz bir arazi kullanım desenini ortaya çıkarmıştır.
6831 sayılı Orman Kanunu Ek Madde 16 (2018)
2018 yılında 6831 sayılı Orman Kanunu`na eklenen Ek Madde 16, "bilim ve fen bakımından orman olarak muhafazasında yarar görülmeyen" veya "yerleşim yeri oluşturulması uygun bulunan" taşlık, kayalık, verimsiz alanları da orman sınırları dışına çıkarılabilir hale getirmiştir. Resmî gerekçe, ekonomik gelişim ve yerleşim ihtiyacına alan açma olarak sunulmuştur.
Orman; birbiri ile ilişkili, devamlılığı olan ekosistemler bütünüdür. Yani orman ekosistemi içerisinde sadece canlı ağaçlar olmayıp, yıkık devrik ağaçlar, orman içi açıklıklar, çayırlar, çıplak kayalıklar da vardır. Söz konusu düzenleme, bilimsel gerçekleri göz ardı ederek orman ekosisteminin parçası olan bu açıklık ve kayalıkları yerleşim bahanesiyle yapılaşmaya açmaktadır. Bu uygulama, imar aflarına benzer şekilde "ileride af çıkar" beklentisi oluşturarak yeni orman işgallerini teşvik etmektedir.
"Kamu Taşınmazlarının Turizm Yatırımlarına Tahsisi Hakkında Yönetmelik"in 12. maddesine eklenen fıkra (2025)
Kültür ve Turizm Bakanlığı`na "... tasarruf hakkı verilen orman alanlarından kıyı kenar çizgisinin deniz tarafında kalan alanlar, kamu kullanımına açık olmak şartıyla, kullanma izni verilmek suretiyle tahsis sınırları içerisine dahil edilebilir" yetkisi verilmiştir. Böylelikle Orman arazilerinde tahsis tanımı da genişletilerek; turizm yatırımlarına yeni alanlar açmak ve kıyıdaki işgalli tesislere yasal statü kazandırmak amacıyla Bakanlığa yetki tanınmıştır.
Kıyı ormanları, biyolojik çeşitlilik açısından en hassas ekosistemler arasındadır. Bahse konu değişiklik, kıyı ormanlarının turizm baskısıyla yapılaşmaya açılması, ekosistemin parçalanması, kıyıların özelleşmesi ve kamusal kullanımların geri dönüşsüz biçimde ortadan kalkmasına sebebiyet vermektedir.
